n a m n a m نوشته‌هایی درباره‌ی هر چیزی به ویژه حقوق بشر و امنیت دیجیتال

Hi

I think, I should publish second issue of Hasita magazine…

I think we need a new view to undrestand somethings….

  I write in www.chehrehpoush.com, then i update my weblog rarely….

Now, i wanna to write about 8march (woman’s day). I think every fighter or intensive fighter only says about 8 march history and a little of them say, write or … about a problem. All of them solve!!! it but they don’t know what is the problem. Do you know what is this???

I think they need self-confidence to think, work and life. They are only a model and a vision for attract people for sex or buying a good. Is it human rights? They need independence to do that they must, to love that they want, to listen to that they like, to watch that they need, they did not born for tolerate agony, starvation and toil.

Our intellectual!!! said: The women must gain their rights but they did not say what are they rights, how they can gain these nor they believe these. It is our problem. The result of they hard job: We can see the political theme in women problems, then in 22th of Khordad Iran’s government do that and now they imprison 50 women that they want their right and don’t want political score or …

It is one of our intellectual result: http://www.kayhannews.ir/851214/2.htm#other207

At the end I want to introduce some weblog and sites about women problems:

1. http://www.parswomen.org

2. http://passor.ir

3. http://boudanyanaboudan.blogfa.com

آدم بی‌کار نمی‌دونه وقتش رو چه‌طور بگذرونه. من هم که نه امتحان دارم. نه درس. نه امتحانک(کویز). نه…

بی‌کار تر از من تو این دنیا دیدن؟

بگذریم.

چندی پیش از سر حماقت کودکانه یا لجاجت بزرگانه یا … (سر یه چیزی بود دیگه. گیر ندین) رفتم امور فرهنگی دانشگاه درخواست انشار یه نشریه دادم. گفتن توی عوضی هنوز آدم نشدی؟

مثل بز (بلا نسبت شما) سرم رو انداختم پایین و گفتم آخه آی.کیوها من اگه آدم می‌شدم که این‌جا نبودم؟

دیگه هیچی نگفتن. منم رفتم پی کارم. نتیجه شد این که می‌بینید:

یه نکته رو باید بگم و اون جمله‌ی معروف نویسنده‌ی کتاب «جنس دوم» (سیمون دوبوار) هست که می‌گه: «زن به دنیا نمی‌آید، زن می‌شود». چیزی جز این نیست. روزای نخستی که مجله‌ی هستیا (موضوع حقوق زنان) چاپ می‌شد یه خانم دانشجویی با عصبانیت به سمت من اومد و گفت: «حقی از ما ضایع نشده. اگر هم شده باشه نیازی به وکیل و وصی نداریم». چی باید می‌گفتم. چه باید می‌کردم. یاد جمله‌ی دوست خوبم و یکی از فعال‌های حقوق زنان (مریم بهرمن) افتادم که درباره‌ی روند فعالیت کمپین یک میلیون امضا (تغییر برای برابری) می‌گفت: «این کار کمپین مثل اینه که یه سری آدم که سال‌هاست خوابند رو با سر و صدای زیاد از خواب بیدار کنیم و بهشون بگیم بدوید. اونا هم به سرعت می‌دوند اما آخرش چی؟» راست می‌گه. این جریان باید به آرامی توی بطن وجودی هر مرد و زنی شکل بگیره. حقوق زن متاسفانه با توجه به آموزه‌های دینی پربار و فرهنگ سرشاری که داریم در حد یه شعار باقی مونده و بدتر از اون این نابرابری یه موضوع فراگیر (اپیدمی) شده. اکنون توی مرحله‌ی از خواب برخواستن ناگهانی هستیم و نتیجه‌اش می‌شه واکنش اون دختر دانشجو. مسئله‌ی زن و حق و حقوق اون رو من نباید بخوام. این رو خودش باید بخواد، نه من. برگردیم سر جمله‌ی سیمون دوبوار: زن تا وقتی توان درک این نابرابری رو نداشته باشه، ازش راضی هست. باید آهسته و با دلیل اون رو با حق و حقوق‌اش آشنا کرد. نباید فراموش کرد که حق و حقوق اون رو نه من و نه هیچ مرد دیگه‌ای نباید به اون بدیم. اون خودش باید بخواد…