:::: MENU ::::
در دسته‌ی: دل‌نوشته

تیشه بر خواب

منم فرهاد
در پی معشوق
[شیرین‌ترین تلخی دنیا]

تمام بیستون را تیشه کشیدم
تمام شد…

اما تو نبودی
نه نشانی
و نه نامی

شیرین!
ای زیباترین نیمه‌ی پایانی فصل طلایی
ای سرخ‌ترین…
دوباره مرا به بند کدام وسعتت کشیده‌ای؟

رفتی
و من
با صدای خش خش عابران بر سنگ‌فرش زندگی
در هجوم پر تردد عروسکان کوکی
آرام آرام تو را گم کردم….

باد بود و پاییز
تو بودی و زیبایی
برگان زرد طلایی و
درخشش آفتاب چشمان تو

و من در این سکوت رویایی
بی حضور دستان همواره گرم تو
لبان همیشه خندان تو
و نگاه معصومانه‌ات
به تلخ‌ترین مزه‌ی گس دنیا رسیدم…

×××

وای!
چه کابوس دهشت نابه‌هنگامی

تو هنوز هم هستی
هنوز هم
من تو را دوستت می‌دارم
پس چرا نمی‌خندی ای شیرین‌ترین؟

بگو
بگو کدام کوه را باید به تیشه بیاسایم؟

منم فرهاد
فرهاد کوه کن
عاشق‌ترین عاشق‌ها…

تقدیم به تو ای شیرین‌ترین اتفاق که همیشه مرا به وسعت بی‌پایانت راه دادی…


چند قطعه برای «باران» نم نم

1

 

«سکوت سرشار از ناگفته‌هاست»

و تو سرشار از سکوت…

 

2

 

تو ساحری

ای یگانه

نه تو خود سحری

ای جادوی جاوید

 

3

 

در این اندیشه‌ام که

سبز شوم.

راستی، می‌دانستی جوانه زده‌ام؟

خنده‌ام می‌گیرد:

هنوز پشت لبم سبز نشده، جوانه زده‌ام…

«تو سحرم کردی»

وگرنه من کجا و جوانه کجا!

من از تمام در و دشت

تنها شقایق وحشی را می‌شناختم.

«تو سحرم کردی»

وگرنه من کجا و تلاطم دریا کجا!

من از دریا و خلیج

تنها تنگ بلوری سر سفره‌ی عید را می‌شناختم…

حالا می‌خواهی بروی؟ کجا؟

من کلید این قفل را در خاطره‌ی با تو بودن

گم کردم.

لااقل به این جوانه رحم کن…

 

برای بارانی‌ترین هوای زندگی، برای محبوب، برای آن که سرود: «دوستت دارم تنها واژه‌ای است که میلش را به تو دارم اما توان گفتنش را نه»، برای آن که وسعت بخشید مرا و قلبم را، برای آن که آموخت از او سادگی را، برای خورشید که مهر است و ماه


من نه منم

های! زیبا…

مراقب لطافت دستانت باش

به هنگام هم‌نیشینی با ماه…

مراقب سپیدی گونه‌هایت باش

به هنگام گفتگو با خورشید…

های زیبای من! زیبا!

من نه خورشیدم و نه ماه

من منم. نه،

«من نه منم»…

 

رومی می‌سراید:
خواجه مگو که من منم، من نه منم، نه من منم          گر تو توئی و من منم، من نه منم، نه من منم

عاشق زار او منم، بی دل و یار او منم          یار و نگار او منم، غنچه و خار او منم

لاله عذار او منم، چاره ی کار او منم          بر سر دار او منم، من نه منم، نه من منم

باغ شدم ز ورد او، داغ شدم ز گرد او          لاف زدم ز جام او، گام زدم ز گام او

عشق چه گفت نام او، من نه منم، نه من منم          دولت شیدای او منم، باز سپید او منم

راه امید او منم، من نه منم، نه من منم          گفت برو تو شمس دین، هیچ مگو ز آن و این


Selfish

I went…

            I leaved…

                               I …

 

what can i see, say, hear, undrestand, …

                                                                              when

                                                                                        i capture in my dreams of my selfish?

 

 

“ronald koster” took this photo


He want to live

When we eat

               When we drink

                             When we kiss

                                            Wwhen we …

                                                      We can find:

                                                                “he want to live”

 

The name of photo is: “Fear and sorrow” that photographed by “Maciej Dakowicz”


منم

این منم

[پیش از آن آخر دیدار]

که دیگر من نیستم

[پس از آن نخستین هم آغوشی]

 

این من  [که اکنون٬

تو است]

لحظه‌ای بی تو تاب نخواهد آورد

هرگز٬ هرگز…

بیا…

این دستان سرد گرمای تو را می‌خواهند

این قلب مجروح سرخ روی تو را می‌جوید

بیا…

اکنون بیا که فردا دیر است…

تا فردا هزار «دوستت دارم» عقب خواهم افتاد

هزار بوسه را خواهم باخت

و شاید نگاه پر مهری که آن چشمان درشت

از پشت عینک نیلگونت

به چهره‌ی شرمسارم می‌زند را…

 

بمان و بپذیر این تحفه‌ی درویش را…

[قلبم را]


Pain

This is our world….

                              pain….

                                       pain…..

                                                pain….

                                                         and, at last:

                                                                            Death.


دوستم نداری!!!

من تو رو دست دارم

به اندازه ی ۵ تا انگشت دستم….

من تو رو دوست دارم

به اندازه‌ی کتابام….

من تو رو دوست دارم

به اندازه‌ی شعری که برای من ننوشته بودی….

من تو رو دوست دارم

به همو ن اندازه که تو دوستم نداری….


Blind alley

Alone, with the mind of  heaped up of life harm

                                                            Hang round in death alleys…

A journey to blinds….

                                   At the end of  one alley

                                                                     At the last blind alley…

I read this:

         “Death is the end of dove” 

———————————————————-

this picture created from Mohsen Zare, One of my best friends.


گس

طعم گس هم‌آغوشی…

باز هم تو رفتی…

 

یادت باشه. همیشه این تویی که می روی/ همیشه این منم که می‌مانم….


برگه‌ها :123